Reconciling Landscapes
  / 2021

Desnoods leiden we de duurzame transitie in. Hup, infuus met extra vrouwelijke hormonen erop en gaan. Zou dat voor de gemeenschappelijke verhoudingen zorgen die nodig zijn op lange termijn? Ik zie de duurzame revolutie liefst als een organisch baringsproces. Maar dan moeten we wel uit onze kooi komen; uit de schaduwen treden en onze vergeten moeders en mondige dochters erbij betrekken. Om een eenheid te smeden die toont hoe multidimensionaal en wenselijk complex een ecologische revolutie kan zijn.”
Binnenkort volgt hier een link naar het artikel dat ik schreef ter ere van de foto Mijn Moeder (en ik), over de waarde van feminiene krachten om een sociale en ecologische realiteit onder ogen te komen – zonder een sociaalpolitieke morele strijd met winnaars en verliezers.

In Reconciling Landscapes wordt het zelfhelende en zelfgenererende vermogen van natuur onderzocht. Hierbij tast ik de grenzen van de perceptie af; in hoeverre nemen mensen vanuit een ‘functionele’ rol als wandelaar, sporter of recreërende, onzichtbare dimensies en fenomenen waar, zoals ondergrondse processen en integrale groei?

Ik bekijk het landschap in deze serie vanuit een tijdloze bril, door de controle als maker over te geven. In het werk ‘Echoscopy’ bijvoorbeeld ontstaan de inktbewegingen vanuit een dieper energieveld. Wat vragen oproept over het bewustzijn als (geheelde) basis, van waaruit (helende) duurzame verandering ontstaat. En hoezeer dit op traditionele wijzen lineair gestuurd kan worden of organisch vanuit overgave of een integrale verbondenheid ontstaat.

Het onbekende wordt open tegemoet getreden, middels diverse meditaties.
In mijn praktijk benader ik bewustzijn als een fundamenteel ingrediënt voor maatschappelijke, sociale en ecologische harmonie.

Deze serie tracht het conceptuele denken over natuur om te smelten tot er een daadwerkelijke en tastbare interactie vanuit die natuur ontstaat, die aanzet tot nieuwe verbeelding, acties of verbanden.

Zoals het aanleggen van een weelderige (moes- of speel)tuin, hergebruik van organisch afval en het waarderen van natuurlijke grondstoffen en vakmanschap, waarin vaak een cyclische omgang met natuur van diverse culturen uitgedrukt wordt. De westerse cultuur is geen koploper of superieur in het weven of bouwen met organische materialen, maar kan hierin een mate aan gelijkheid herontdekken en herstellen, door bijvoorbeeld uitwisseling tussen makers, materialen en ideeën te bevorderen.

Om beelden te creëren vanuit een samenhang tussen ecologie en een collectieve bron, die de huidige beeldvorming van duurzame onderwerpen reconstrueert of open breekt. Ik spoor mensen aan om zich af te stemmen op hun diepste energie of een natuurlijke macht.

Mijn fotowerk ontstaat vanuit een parallelle dimensie, die niet los te koppelen is van de alledaagse werkelijkheid of na afwezigheid als een surreëel spel weer even tevoorschijn getoverd kan worden. Middels een interactieve werkwijze verweef ik deze dimensie met een innerlijke oorsprong van mensen, elementen, objecten en getijden als onderdeel van een groter/kosmisch geheel.

Zo verbeeld ik een organisch samenspel tussen dimensies, realiteiten en lagen in een landschap of voorstelling. De nog onbekende energietransitie beschouw ik als een avontuur, waarbij het eenvoudig wordt oude aannames en media beeldvorming te vernieuwen. Zo is het kapitalisme gestoeld op een idee van schaarste en vraagt de bescherming van biodiversiteit om overvloed te zien en erkennen, wat het economische systeem geweldloos en van binnen uit hervormt.

Middels sociaal en ecologisch geëngageerde werkwijzen, met experimenten op locatie en in de studio, tracht ik mensen via verbeelding te prikkelen tot vernieuwende inzichten en afgestemde handelingen.

Mensen kunnen integrale verbanden ontdekken die ik tegenkom in mijn werkproces, als een essentieel samenspel tussen energie en realiteit.
Wat als een open perceptie het gewijde kanaal is, waarop een meer mens- en natuurvriendelijke werkelijkheid zich afstemt? Zo hoop ik mensen (en kinderen) te inspireren om hún creatieve visie en realiteit te ontvouwen. Ongeacht tot welke resultaten dat op korte termijn leidt; omdat ik het geheel of totaal niet overzie.

Ik werk op microniveau om mensen te tonen dat verandering ook in beperkte omstandigheden kan plaatsvinden.

Door met o.a. inkt op fotonegatieven te werken, schep ik een vrije ruimte (in een klein kader) om de lagen van de natuur of mens door en over elkaar te laten bewegen. Waarbij het origineel een organische metamorfose ondergaat. En het resultaat uit een nieuwe aardse, vurige, verfijnde en vloeibare samenstelling aan krachten ontspringt.

Lees meer: http://mathildejansenstories.com/knuffelhormoon-oxytocine-en-kunst-steunen-mensen-bij-de-aanpak-en-verwerking-van-klimaatverandering/